Zo lang geleden, Maar ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren. Mevrouw u heeft heel veel geluk gehad dat u nog kan lopen! ..Slik.. Ik was 16 niet wetende wat dit ongelukje voor consequenties zou hebben op mijn verdere leven. Nu word ik 25 en weet ik wel wat voor impact het heeft op je leven.
Een leven met pijn is eigenlijk als je het zelf niet dag in en dag uit meemaakt niet voor te stellen. Helemaal als jong meisje niet. Ik ging dan ook regelmatig of eigenlijk altijd over mijn grenzen heen. Ik ben jong en gezond toch ? Nee dus dat was ik niet ik was jong maar had mijn rug flink beschadigd door een val. Naarmate ik ouder werd had ik er steeds meer moeite mee. Het leven met die pijn. Ik kon niet in de ochtend opstaan en dan spontaan iets leuks gaan doen of na het werk nog even wat gaan drinken met collega’s. Nee dat kon ik niet want na een dag werken was ik af kapot en had ik 2/3 dagen nodig om te herstellen. Dit werd steeds erger. Maar ik ging stug door niet luisterend naar mijn lichaam want in deze maatschappij is het niet mogelijk om achter te blijven. Tenminste dat is wat ik dacht.. Nu weet ik wel beter. Ik ben dus doorgegaan tot ik niet meer kon mijn lichaam weigerde in alle toonaarden. Het wilde niet ik kon geen 5 minuten lopen zonder kapot te gaan van de pijn. Mijn zenuwen die branden voor mijn gevoel door mijn vel heen. Een dag liep ik de trap naar beneden en klapte zo met een grote klap naar beneden. Mijn been die deed niet wat ik wil. Het gevoel was weg. Verdoofd zat ik op de grond. Mezelf afvragend hoe dit in hemelsnaam verder moest? Ik ben ziek gemeld er zijn nieuwe foto’s gemaakt en er werd een nieuw traject gestart in het Beatrixoord 4 dagen in de week moest ik daar heen de hele dag. Aan het einde van het traject was het duidelijk dit werd niet beter maar bleef het zelfde. Het enige wat er op zat was het te accepteren en er mee leren omgaan.
Dat is makkelijk gezegd van die artsen maar hoe doe je dat dan ? Ik heb hier mee gevochten, gestoeid. Nu 9 jaar later kan ik zeggen dat ik dat stukje voor 90 % wel afgerond heb. Maar er blijft altijd een trigger in mij die wel heel graag veel meer wil. Maar het kan gewoon niet.
Ik ben gelukkig met mijn leven, Ik ben blij met wat ik nog allemaal kan en mag doen. Maar soms kijk ik terug op een lange donkere periode en dan besef ik echt hoeveel geluk ik heb gehad.
En nog zijn er dagen dat ik eigenlijk te veel pijn heb om naar beneden te lopen. Mijn haar te kammen of me aan te kleden. Die dagen verbloem ik vaak en ik zal niet heel snel zeggen dat het niet gaat. Ik weet dat mijn vrienden begrip hebben voor mijn lichamelijke klachten en weten dat ik een afspraak kan afzeggen omdat het gewoon niet gaat. Zonder dat dat mij kwalijk genomen word.
Op dit moment wacht ik op de uitslag van nieuwe onderzoeken om te kijken hoe het op dit moment met mijn ruggenmerg gesteld staat. Ik vind het best spannend terwijl ik het antwoord wel al weet. Kijkende naar mijn klachten.
9 Jaar voor je weet zijn ze om..
Recent Comments